Research-informed · Dla instytucji
„Mentor dał mi świetną mapę ale nikt nie upewnił się, czy posiadam do niej instrukcję obsługi w realnym świecie." (cytat własny)
Program mentoringowy (coachingowy) nie kończy się na ostatnim spotkaniu. Kończy się dopiero wtedy, gdy mentee (coachee) zintegruje doświadczenie z procesu - i świadomie zdecyduje co bierze, a co jej nie służy.
Wykorzystywane modele wyrosły z autoetnografii (analizy własnej trajektorii mentoringowej jako przypadku badawczego) wspieranej literaturą.
Dla organizacji i uczelni, które:
- prowadzą programy mentoringowe i chcą podnieść ich jakość strukturalną
- szukają rekomendacji dotyczących doboru par, architektury spotkań i ewaluacji efektów odroczonych
- chcą zrozumieć dlaczego program działa (lub nie działa) na poziomie głębszym niż satysfakcja uczestników
- chcą świadomie zaprojektować holding environment po zakończeniu programu
Format: Audyt - diagnoza obecnej architektury programu wraz z rekomendacją zmian strukturalnych i procesowych.
Powiązane teksty i eseje:
Nurty i podstawy teoretyczne: Adult development · Vertical development · Transformative learning · Holding environment · Positive disintegration · Implicit & explicit mentoring effects
Literatura i ramy odniesienia:
- Modele autorskie: Loop Vertical Integration Model · Capacity Error Model · Holding Environment Design · Internalization Map
- Rozwój wertykalny: Robert Kegan - In Over Our Heads · William Torbert - Action Inquiry · Jack Mezirow - Transformative Dimensions of Adult Learning · Susanne Cook-Greuter - Ego Development
- Holding environment i relacja: Donald Winnicott - The Maturational Processes · Wilfred Bion - containment
- Sensemaking i efekty opóźnione: Karl Weick - Sensemaking in Organizations · Wells, C. - Mentors, Meaning, and Metamorphosis
- Neurobiologia: Daniel Siegel - The Developing Mind