Przez wiele lat widziałam, jak organizacje systematycznie tłumią sygnały, które nie mieszczą się w ich aktualnej ramie i płacą za to cenę, którą przypisują czemuś zupełnie innemu.
Widziałam też:
- jak inicjatywy transformacyjne grzęzną nie przez złe wykonanie, ale dlatego, że były zaprojektowane z innego poziomu niż środowisko wdrożenia,
- jak osoby zadające właściwe pytania były postrzegane jako "trudne" bo ich pytania operowały na poziomie, którego system jeszcze nie obsługiwał.
Płaciłam własną cenę za niedopasowanie między tym, co widziałam, a tym, co systemy wokół mnie potrafiły przyjąć.
Rozwijam Architekturę Sensu - autorską metodologię Developmental & Organizational Sensemakingu integrującą podejścia z obszarów:
- uczenia się dorosłych,
- uczenia się transformacyjnego i organizacyjnego,
- praktyki refleksyjnej,
- projektowania bezpiecznej architektury procesów rozwojowych
- pracy z pętlami poznawczymi (i integracją doświadczenia w czasie).
Architektura Sensu powstała jako próba stworzenia języka do opisu procesów, które często pozostają niewidoczne zarówno w klasycznych modelach rozwojowych, jak i w organizacyjnych podejściach do zmiany. Tworzę warsztaty, procesy rozwojowe i autorskie modele pracy, wspierając jednocześnie ludzi i organizacje w rozpoznawaniu tego, co wcześniej pozostawało nienazwane - bez przedwczesnego upraszczania i redukowania złożoności doświadczenia.
W centrum mojej pracy leży pytanie: Co dzieje się z człowiekiem i organizacją, gdy dotychczasowy sposób rozumienia rzeczywistości przestaje wystarczać, a nowy nie został jeszcze w pełni zintegrowany?
To podejście pozwoliło mi zobaczyć od środka mechanizmy, które literatura opisuje z zewnątrz:
- dezintegracji i wertykalnej reorganizacji sensu,
- integracji doświadczenia w czasie,
- odroczonych efektów interwencji rozwojowych,
- sensemakingu w warunkach złożoności organizacyjnej.